Η Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια

  • Ελληνικός Τίτλος Η Χρονιά με τα 13 Φεγγάρια
  • Αγγλικός Τίτλος In a Year with 13 Moons
  • Πρωτότυπος Τίτλος In Einem Jahr mit 13 Monden
  • Έτος: 1978
  • Είδος: Μυθοπλασία
  • Χώρα: Γερμανία
  • Διάρκεια: 124'
  • Σκηνοθεσία / Σενάριο: Rainer Werner Fassbinder
  • Φωτογραφία: Rainer Werner Fassbinder
  • Μοντάζ: Rainer Werner Fassbinder, Juliane Lorenz
  • Μουσική: Peer Raben
  • Ήχος: Wolfgang Mund, Karl Scheydt
  • Ηθοποιοί: Wolfgang Mund, Karl Scheydt
  • Παραγωγή: Filmverlag der Autoren
  • Συμπαραγωγή: Pro-ject Filmproduktion
  • Βραβεία: Chicago International Film Festival - Best Film
  • Χρώμα: Έγχρωμη
  • Ήχος: Με Ήχο
  • Γλώσσα: Γερμανικά
  • Φορμάτ: Digital File
  • Υπότιτλοι: Ελληνικά
  • Προέλευση Κόπιας: Weird Wave

Online

«Η βαθιά θλίψη του ταξιδιού της Ελβίρας αποτελεί ίσως το πλέον δραματικό στιγμιότυπο στο έργο του Φασμπίντερ, κυρίως επειδή εκείνη δεν θέλει το κακό κανενός . Σε αντίθεση με τους κλασικούς πρωταγωνιστές του, που είναι κατά κύριο λόγω αδίστακτοι, σκληροί και ματαιοδοξούν για εξουσία η Ελβίρα αποζητά μόνο καλοσύνη και αγάπη . Ο κόσμος όμως, οδηγεί τους ευαίσθητους στο σφαγείο, πράγμα που στα μάτια της Ελβίρας, φαντάζει παραδόξως, ως λύτρωση»

– VAGUE VISAGE


Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ

Ο Φασμπίντερ γεννήθηκε το 1946 στη Βαυαρία, στο περιβάλλον μιας μεγαλοαστικής οικογένειας. Σε ηλικία 15 ετών παράτησε το σχολείο, έπιασε μια πρόχειρη δουλειά και έγινε μέλος ενός πειραματικού θιάσου στο Μόναχο. Η θητεία του στο θέατρο τον προίκισε με γνώσεις για όλα τα στάδια μιας παραγωγής και τον βοήθησε να αναπτύξει μια μοναδική μέθοδο να δουλεύει με τους ηθοποιούς και τους τεχνικούς του, προκειμένου να ξεπεράσει τους περιορισμούς του απειροελάχιστου προϋπολογισμού που είχε στη διάθεσή του.

Μέσα σε δεκατέσσερα χρόνια, από τα πρώτα του βήματα στο σανίδι και τη γνωριμία του με την ηθοποιό Χάνα Σιγκούλα μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 37 ετών από υπερβολική δόση κοκαΐνης και υπνωτικών χαπιών, ολοκλήρωνε τρεις με τέσσερις ταινίες τον χρόνο, εμπλουτίζοντας διαρκώς το σκηνοθετικό του ύφος και παραδίδοντας το ένα αριστούργημα μετά το άλλο. Με αμεσότητα και παρατηρητικότητα, χωρίς περιττά στοιχεία και εξωραϊσμούς, εστίαζε στους ανθρώπους που η κοινωνία επιμένει να αποκαλεί «περιθωριακούς», ή να παραβλέπει, και τους αναδείκνυε: ομοφυλόφιλους, μετανάστες, εργάτες, φτωχοδιάβολους, ιερόδουλες ή ζιγκολό, που παγιδεύονται μέσα στους μηχανισμούς της ορατής ή αόρατης εξουσίας και αναζητούν τη διέξοδο με κάθε τίμημα.

 Περισσότερο από κάθε άλλο εκπρόσωπο του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου (του «νέου κύματος» του σινεμά της Δυτικής Γερμανίας, που ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες του στα τέλη της δεκαετίας του ’60 μέσα από τις ταινίες των Βέρνερ Χέρτζογκ, Βιμ Βέντερς, Φόλκερ Σλέντορφ, κ.α), ο Φασμπίντερ άσκησε δριμύτατη κριτική στο ηθικό και πολιτικό σύστημα της χώρας του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ περιέγραφε με λεπτομέρειες ή υπαινιγμούς την παρακμή μιας κοινωνίας προσκολλημένης αναχρονιστικά σε έναν ασφυκτικό και στενόμυαλο κώδικα αξιών, που δαιμονοποιούσε όσα μέλη της διαφοροποιούνταν από τον κανόνα. Μόνο που ο Φασμπίντερ δεν έμεινε εκεί, αλλά καταπιάστηκε χάρη σε μια ασύλληπτη ενέργεια με τα αρχετυπικά θέματα του έρωτα, της ζήλιας, της προδοσίας, δίνοντας στο σινεμά του μια οικουμενική και διαχρονική χροιά, όμοια με αυτή που χαρακτηρίζει τα γνήσια έργα τέχνης.

Αναδημοσίευση από το έντυπο του αφιερώματος Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και ξερό ψωμί! που πραγματοποιήθηκε στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος & το Ινστιτούτο Goethe από τις 8 έως τις 21 Δεκεμβρίου 2016


Γραφεία

Κινηματογράφος

Member of

europa-cinemas-creative-europe