Κυριακή 08 Μαρτίου στις 21:30

Το βίαιο όσο και λυτρωτικό τέλος της εφηβείας καταγράφεται με ρεαλισμό και αμεσότητα σε τούτο το χαμηλότατου κόστους δράμα, μέσα από τις εμπειρίες μιας 18χρονης κοπέλας που κινείται στο περιθώριο της πλήρους αδράνειας, της μικροπαρανομίας και της χρήσης ουσιών. Μια απλή ιστορία ενηλικίωσης μέσα στο σκληρό αστικό κατεστημένο, έτσι όπως την αφηγήθηκε η Νικόλ Ρούσσου στο ομώνυμο μυθιστόρημά της, προσεγγίζεται το ίδιο απέριττα από τον πρωτοεμφανιζόμενο στη μεγάλου μήκους Γιάννη Φάγκρα, ο οποίος επί σειρά ετών συνεργάστηκε με πολλούς ανεξάρτητους Αμερικανούς δημιουργούς στη Νέα Υόρκη και οι επιρροές του από το εν λόγω κινηματογραφικό τερέν είναι κατάδηλες. Το βλέμμα του αναδύει μια ιδιαιτερότητα και μια συγκρότηση που σπάνια συναντάς σε σύγχρονο Έλληνα δημιουργό, σε ένα φιλμ που μετατρέπει τα πενιχρά του μέσα παραγωγής σε δύναμη, νεύρο και τόλμη, χάρη και στην ερμηνευτική φυσικότητα της Εκάβης Ντούμα. Τιμημένη με το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) στο 42ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η «Μορφίνη…» συμπεριλήφθηκε από το έγκριτο περιοδικό Sight and Sound στη λίστα με τα «75 κρυμμένα διαμάντια» της ιστορίας του κινηματογράφου.

Προλογίζει ο Γιάννης Φάγκρας, ο σκηνοθέτης της ταινίας.

ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Σε λίγο πήρε να σκοτεινιάζει. Ανάψαμε τη φωτιά κι ο Σίμος άδειασε το πορτοφόλι του. Μου ’δωσε ένα μεγάλο τρίφυλλο, όλο για πάρτη μου, κι αυτός ξεκούμπωσε ένα κρυφό τσεπάκι στο σλήπινγκ-μπαγκ του κι έβγαλε τα σέα. Την παραμύθα την κράταγε στο πορτοφόλι, σ’ ένα ασημοχαρτάκι μέσα, μη μπα και του χυθεί.» Η Νικόλ Ρούσσου γεννήθηκε στη Λιβερία. Ζει και εργάζεται στον Πειραιά. Διηγήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. Έργα της: Πες στη Μορφίνη, ακόμα την ψάχνω (1996), «Μπλε» στον συλλογικό τόμο Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο (1997), συμμετοχή στον συλλογικό τόμο Ο φύλακας των ψυχών (1999), Στοιχήματα με τους θεούς (2000).