BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//http://www.tainiothiki.gr///NONSGML kigkonsult.se iCalcreator 2.10.15// METHOD:PUBLISH BEGIN:VEVENT UID:20260407T141836EEST-1990LhNBnk@http://www.tainiothiki.gr/ DTSTAMP:20260407T111836Z DESCRIPTION:ΑΙΘΟΥΣΑ Β\nΠΕΜΠΤΗ 20/02 - ΤΕΤΑΡΤΗ 26/02*\n19:30 Jojo Rabbit / Τ ζότζο Σκηνοθεσία: Taika WaititiΔιάρκεια: 108’Χώρα: New ZealandΔιανομή: ODE ON\n* Εκτός Κυριακής 23/02 που προβάλλεται στις 17:00.\n\nΛίγα λόγια για τ ην ταινία\nΟ σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτι (THOR: RAGNAROK\ , ΚΥΝΗΓΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ)\, φέρνει με τη μοναδική αίσθηση του χιούμορ και πάθους την τελευταία του ταινία\, ΤΖΟΤΖΟ\, μία σάτιρα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μ ε πρωταγωνιστή ένα μοναχικό αγόρι από τη Γερμανία (ο Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις στο ρόλο του Τζότζο) του οποίου η ιδέα για τον κόσμο αντιστρέφεται\, όταν ανακαλύπτει ότι η διαζευγμένη μητέρα του (Σκάρλετ Γιόχανσον) κρύβει ένα ν εαρό Εβραίο κορίτσι (Τόμασιν ΜακΚένζι) στη σοφίτα τους. Με μοναδική βοήθει α από τον χαζούλη φανταστικό του φίλο\, Αδόλφο Χίτλερ (Τάικα Γουαϊτίτι) ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον τυφλό φανατισμό του.\n\nΕισαγωγή\nΗ ταινία προσφέρει μια πανέξυπνη και βαθιά συγκλονιστική παιδική ματιά πάνω σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στα πρόθυρα της τρέλας με την ανεκτικότητα . Λαμβάνοντας υπόψιν την εβραϊκή του καταγωγή και τις εμπειρίες του γύρω α πό την προκατάληψη\, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτι (‘’Όσα Κάνουμε στις Σκιές’’\, ‘’Κυνήγι Ανθρώπων’’)κάνει μια δυναμική δήλωση ενάν τια στο μίσος με αυτή την κατάμαυρη σάτιρα για τη ναζιστική κουλτούρα. Ο Γ ουαϊτίτι προσεγγίζει μια τρομακτική πλευρά της ιστορίας με απόλυτη σοβαρότ ητα και ευπρέπεια – αυτή ενός αγοριού που έχει υποστεί πλύση εγκεφάλου για την απόλυτη αφοσίωσή του στον Χίτλερ\, όπως γίνονταν σε πολλούς εκείνη τη ν περίοδο. Διατηρώντας μια ισορροπία\, ο Γουαϊτίτι αναμειγνύει την οργή τη ς σάτιρας με μια επίμονη αίσθηση ελπίδας\, τα οποία μπορούν να νικήσουν το ν τυφλό φανατισμό και το μίσος. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα «Caging Skies» της Κριστίν Λέουνενς που εκδόθηκε το 2004.\nΕνώ η ταινία είναι μια κωμική αλληγορία για το κόστος να αφήνεις κάθε είδους φανατισμό να επικρα τεί είτε στο σπίτι σου είτε στο έθνος\, ο Τζότζο βιώνει αυτό το ταξίδι ως μια πορεία προς την ενηλικίωση. Βρίσκοντας το κουράγιο να διευρύνει το μυα λό του και τους ορίζοντές του\, ανακαλύπτει τη δύναμη της αγάπης που ανοίγ ει νέα μονοπάτια.\nΟ Γουαϊτίτι λέει πως η ελπίδα του για την ταινία είναι ανέκαθεν μια απλή και ασταμάτητη αναστάτωση. Ήθελε να θέσει τη δική του ζώ νη ασφάλειας όπως και τις αντιλήψεις για τις ιστορίες από την εποχή των Να ζί που είναι ξεπερασμένες\, πόσο μάλλον αντιλήψεις που γίνονται μάθημα για τη σημερινή εποχή μιας και είναι τόσο κρίσιμες. Με τον εθνικισμό\, τον αν τισημιτισμό και άλλες μορφές θρησκευτικής και ρατσιστικής ανεκτικότητας να παρουσιάζουν μεγάλη αύξηση\, οι ανάγκες για την προσοχή και ενημέρωση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλες. «Ήξερα από την αρχή πως δεν ήθελα να κάνω ένα α πλό δράμα για το μίσος και την προκατάληψη ακριβώς επειδή είμαστε πια συνη θισμένοι σε αυτού του είδους τα δράματα»\, εξηγεί ο Γουαϊτίτι. «Όταν κάτι μοιάζει πολύ εύκολο\, θέλω να φέρνω το χάος σε αυτό. Πάντα πίστευα πως η κ ωμωδία είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις το κοινό να αισθάνεται άνετα».\n \nΔημιουργώντας την Ταινία\nΈχουν υπάρξει παρωδίες με θέμα τους Ναζί ήδη α πό τη δεκαετία του ’40\, τότε που ήταν ακόμα παγκόσμια απειλή. Η αρχή έγιν ε από τον Τσάρλι Τσάπλιν (‘’Ο Μεγάλος Δικτάτορας’’)\, τον Ερνστ Λιούμπιτς (‘’Να ζει κανείς ή να μη ζει’’) και τον Μελ Μπρουκς (‘’Δυο Τρελοί Παραγωγο ί’’) φτάνοντας μέχρι τον Τζον Μπούρμαν (‘’Ελπίδα και Δόξα’’)\, τον Ρομπέρτ ο Μπενίνι (‘’Η Ζωή είναι Ωραία’’) και τον Κουέντιν Ταραντίνο (‘’Άδωξοι Μπά σταρδοι’’). Συχνά τέτοιου είδους ταινίες θεωρούνταν αμφιλεγόμενες. Ωστόσο\ , κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή του κοινού και μέσα στα χρόνια πήραν την αξία που τους άξιζε. Με λίγα λόγια\, ακόμα και η πιο βλάσφημη σάτιρα μ πορεί να γίνει η απαρχή για μια πολυεπίπεδη ανθρωπιστική αφήγηση.\nΗ φρέσκ ια και ασυνήθιστη ματιά του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη Τάικα Γουαϊτίτι είχε κάν ει την εμφάνισή της ήδη από τις πρώτες του δουλειές\, όπως τα «Όσα Κάνουμε στις Σκιές» και «Κυνήγι Ανθρώπων». Με το «Τζότζο» δείχνει να έφτασε στο α ποκορύφωμα της μέχρι τώρα καριέρας του συνδυάζοντας μοναδικά το συναισθημα τικά οικείο και εκκεντρικά αστείο στοιχείο με την επική θεματολογία\, πράγ ματα που του κίνησαν το ενδιαφέρον. «Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε η ταινί α πήγαινε περισσότερο κοντά στο δράμα\, παρόλο που είχε μερικά κωμικά στοι χεία. Όμως\, θεώρησα πως αν ανακατευόμουν με αυτό το project\, θα έπρεπε ν α το ενισχύσω με στοιχεία της προσωπικότητάς μου. Το στυλ μου\, δηλαδή\, π εριέχει φανταστικά στοιχεία και προφανώς άφθονο χιούμορ\, κάτι σαν ένας χο ρός ανάμεσα στο δράμα και τη σάτιρα»\, δηλώνει ο Γουαϊτίτι.\nΟ ίδιος ο δημ ιουργός της ταινίας είχε βιώσει την προκατάληψη στο παρελθόν\, κάτι το οπο ίο τον βοήθησε στην ταινία. «Έχω ζήσει στιγμές ρατσιστικής αντιμετώπισης κ υρίως εξαιτίας του χρώματος του δέρματός μου»\, εξηγεί ο ίδιος. «Παραδοσια κά στη Νέα Ζηλανδία\, υπήρχε προκατάληψη ενάντια σε όσους κατάγονταν από τ η φυλή των Μαορί. Το έζησα και κατάφερα κατά κάποια έννοια να το ξεπεράσω. Αυτά όλα μπορώ πλέον να τα περάσω εύκολα στην κωμωδία πια. Γι’ αυτό το λό γο νιώθω πολύ άνετα να κάνω πλάκα στους ανθρώπους που πιστεύουν πως είναι έξυπνο να μισούν κάποιον για αυτό το οποίο είναι».\nΣημαντικό για τον σκην οθέτη ήταν ο τρόπος που θα απεικόνιζε τους Ναζί μέσα στην ταινία. Πέρα από το προφανές γι’ αυτόν – να τους παρουσιάσει με χλευαστικό τρόπο - \, τους έδωσε και ανθρώπινα χαρακτηριστικά\, κάτι που τους εξισώνει με τους υπόλο ιπους ανθρώπους. «Ήταν σημαντικό για μένα να κάνω το Τζότζο να δείχνει ένα 10χρονο αγόρι που ουσιαστικά δεν γνωρίζει τίποτα για τον κόσμο μας»\, εξη γεί ο Γουαϊτίτι. «Του αρέσει βασικά που ντύνεται με μια φόρμα και γίνεται απλά αποδεκτός. Έτσι ακριβώς συνήθιζαν να συμπεριφέρονται οι Ναζί στα παιδ ιά\, να τους δείχνουν πώς πρέπει να γίνεται κάτι δίχως να είναι σε θέση να σκεφτούν για αυτό. Οπότε τους έλεγαν πως αυτό πρέπει να γίνεται με συγκεκ ριμένο τρόπο και τα παιδιά το δέχονταν».\nΟ Γουαϊτίτι προσπαθούσε να βρει για το κοινό ένα λόγο για να εναρμονιστεί με τον Τζότζο και τον κόσμο του. «Ένας τρόπος ήταν να δείξω πως πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα τρομ αγμένο και ασήμαντο αγόρι σε γενικό πλαίσιο έχοντας μεγάλα όνειρα\, όπως ό λα τα παιδιά». Επιπλέον\, τοποθέτησε την σχέση μητέρας-αγοριού στον πυρήνα της ταινίας. Σε αντίθεση με το Τζότζο\, η μητέρα του Ρόζι\, βλέπει ξεκάθα ρα τον ύπουλο κόσμο που χτίζει ο Χίτλερ και αυτό που κάνει είναι να βοηθήσ ει.\nΑν και η ταινία κάνει σαφή χρήση μερικών αναχρονισμών\, ο ίδιος ο δημ ιουργός έκατσε και έμαθε πολλά για την ιστορική αυτή περίοδο διαβάζοντας β ιβλία και παρακολουθώντας ντοκιμαντέρ. «Διάβασα αρκετά για τον ψυχισμό των Γερμανών πριν τον πόλεμο και για το πώς είναι δυνατόν να καθοδηγείς μια ο λόκληρη χώρα\, πώς γίνεται να καρτερείς την απόγνωση ενός λαού ύστερα από κατάθλιψη. Είδα μερικά ντοκιμαντέρ για να έχω μια ιδέα πώς ήταν τα πράγματ α. Ήθελα να είμαι ακριβής και να πειραματιστώ μόνο με τη μουσική\, τη χρωμ ατική παλέτα και τη γλώσσα». \nΟ Γουαϊτίτι συμπληρώνει: «Νιώθω πως καταλαβ αίνω απόλυτα ταινίες σαν τον «Μεγάλο Δικτάτορα» του Τσάπλιν\, που διακωμωδ εί την τότε κατάσταση και ταυτόχρονα προσπαθεί να δείξει πόσο σοβαρά είναι τα πράγματα. Είναι μια προειδοποίηση πως ο Χίτλερ ήταν πολύ πρόσφατος σύμ φωνα με τους όρους της ιστορίας της ανθρωπότητας και θα πρέπει να συνεχίσο υμε να μιλάμε για αυτά τα πράγματα διότι οι παράγοντες που το προκάλεσαν δ εν πρόκειται να φύγουν τόσο απλά».\n\nΟ Τζότζο και η Υπόλοιπη Παρέα\n\nΤζό τζο (Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις)\n\nΓια το ρόλο του επώνυμου ήρωα της ταινίας\, ο Γουαϊτίτι και η ομάδα του αναζητούσαν το κατάλληλο νεαρό αγόρι και γι’ αυτό ταξίδεψαν από τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία στις ΗΠΑ\, τον Καναδά \, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Η αναζήτηση έληξε από τη στιγμή πο υ συνάντησαν τον 11χρονο Βρετανό Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις\, ο οποίος ταίριαξε αμέσως στο ρόλο του Τζότζο. Ο παραγωγός Κάρθου Νιλ (‘’Ο Πιτ και ο Δράκος του’’) δηλώνει: «Ο Τάικα ήθελε κάποιον με σπινθηροβόλο βλέμμα και με απερί γραπτο ενθουσιασμό για τη ζωή. Αυτά τα στοιχεία τα διέθετε ο Ρόμαν. Αυτό τ ο παιδί συνδυάζει μοναδικά κάθε συναίσθημα με το χιούμορ του\, είναι εντυπ ωσιακό για ένα παιδί της ηλικίας του».\nΟ ρόλος του Τζότζο σηματοδοτεί την πρώτη εμφάνιση του Ντέιβις στον κινηματογράφο. Ο ίδιος λέει: «Το είδα σαν μια μεγάλη ευκαιρία να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους για την δυσάρεστη ισ τορία της μισαλλοδοξίας και για το πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει τις κοιν ωνίες και ειδικά τα παιδιά». Δίχως να έχει υποκριτική εμπειρία\, ο Ντέιβις κατάφερε πολλά χάρη στην τεράστια υποστήριξη από τον Γουαϊτίτι και από το υς υπόλοιπους συναδέλφους του. Στόχος του δουλεύοντας μαζί του ήταν να βγά λει από τον νεαρό Ντέιβις φυσικές αντιδράσεις\, οι οποίες προέκυψαν δίχως μεγάλη δυσκολία μιας και ο νεαρός ήρωας αποδείχθηκε ιδιαίτερα χαρισματικός . «Ο Ρόμαν είναι πράγματι συμπαθής χαρακτήρας με μεγάλη καρδιά και αυτό πε ρνάει όμορφα στον χαρακτήρα που υποδύεται»\, επισημαίνει ο σκηνοθέτης.\n  \n\nΈλσα (Τόμασιν ΜακΚένζι) \n\nΓια το ρόλο της Έλσα\, ο Γουαϊτίτι έψαχνε να βρει το κατάλληλο άτομο που να συνδυάζει την δυναμικότητα με την αυτοπε ποίθηση. Τα στοιχεία αυτά τα βρήκε στη νεαρή Τόμασιν ΜακΚένζι (‘’Χόμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών’’). Ο Γουαϊτίτι δηλώνει: «Πίστευα πως η Τόμασιν ήτ αν μια ανερχόμενη σταρ επειδή ήταν πολύ ξεχωριστή».\nΕνώ ο χαρακτήρας της Έλσα αντιπροσωπεύει την ελπίδα της ανθρωπότητας απέναντι στο κακό και το μ ίσος\, ο Γουαϊτίτι ήθελε να φέρεται σαν μια ατίθαση μοντέρνα κοπέλα. «Οτιδ ήποτε ξέρει ο Τζότζο για τους Εβραίους είναι από τις προπαγάνδες και από τ ο σχολείο\, από όπου άκουγε πως είχαν κέρατα και ουρές και πως είναι διαβο λικά πλάσματα. Έτσι\, σκέφτηκα η Έλσα να είναι μια όμορφη και άνετη κοπέλα \, οπότε ο Τζότζο νιώθει ενθουσιασμένος αλλά και τρομαγμένος από την παρου σία της»\, λέει ο σκηνοθέτης.\nΗ ΜακΚένζι λέει για το ρόλο της: «Αυτό που μου αρέσει στην Έλσα είναι πως δεν θέλει να την λυπούνται\, θέλει μονάχα ν α ζήσει τη ζωή της».\n\n\nΡόζι Μπέτσλερ (Σκάρλετ Γιόχανσον)\n\nΗ Σκάρλετ Γ ιόχανσον (‘’Χαμένοι στη Μετάφραση’’\, ‘’Match Point’’\, ‘’Κάτω από το Δέρμ α’’) έχει υποδυθεί αρκετούς ρόλους αλλά ο ρόλος της ως Ρόζι Μπέτσλερ\, η δ υναμική μητέρα του Τζότζο\, αποτελεί κάτι νέο για την ίδια. «Αυτό που αγαπ ώ στη Ρόζι είναι πως πρόκειται για μια προσωπικότητα έξυπνη\, ποιητική\, ρ ομαντική και ταυτόχρονα επαναστατική. Είναι μια μοντέρνα γυναίκα που είναι στο πλάι του Τζότζο\, ο ρόλος της είναι κάτι σαν φως μέσα στο σκοτάδι»\, δηλώνει η Γιόχανσον.\nΟ Γουαϊτίτι λέει για την Γιόχανσον: «Νομίζω πως η Σκ άρλετ έφερε στον ρόλο της Ρόζι κάτι που δεν ήμουν σε θέση να προβλέψω. Η Ρ όζι έχει μερικά χαζά στοιχεία στη συμπεριφορά της που μου αρέσουν όπως τα ερμηνεύει η Σκάρλετ. Την ίδια στιγμή\, ο χαρακτήρας είναι φόρος τιμής στις ανύπαντρες μητέρες. Φαίνεται ξεκάθαρα πως είναι ένας από τους πιο δυνατού ς χαρακτήρες της ταινίας». \n\n\nΛοχαγός Κλέντσενντορφ (Σαμ Ρόκγουελ)\n\nΟ Σαμ Ρόκγουελ (‘’Το Πράσινο Μίλι’’\, ‘’Επαγγελματίες Απατεώνες’’\, ‘’Φεγγά ρι’’) για μια ακόμα φορά ξεδιπλώνει το ταλέντο του στο να υποδύεται διαφορ ετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες. Εδώ είναι ο Λοχαγός Κλέντσενντορφ\, ο εκπα ιδευτής των στρατευμάτων της Νεολαίας Χίτλερ\, ο οποίος συχνά είναι το είδ ωλο\, η νέμεση και ο έμπιστος φίλος του Τζότζο. Ο Ρόκγουελ φέρνει μια κωμι κή αισχρότητα αλλά και μια ανθρώπινη υπόσταση στο χαρακτήρα του ναζί πολεμ ιστή με το ένα μάτι\, τη μηδαμινή του πίστη στο στρατιωτικό νόμο και τα πο λλά του μυστικά. Για τον ίδιο\, ο ρόλος του λοχαγού υπήρξε μια πρόκληση δι ότι τον κέρδισε ο κυνισμός και το επαναστατικό πνεύμα του\, όπως τον ενθου σίασε ιδιαίτερα ο συνδυασμός δράματος και κωμωδίας.\n«Αναρωτιόμουν στην αρ χή για το τί είδους ταινίας πρόκειται. Σύντομα κατάλαβα πως είναι μια ιστο ρία για την ανεκτικότητα\, την οικογένεια και την ανθρωπότητα\, είναι όντω ς μια όμορφη και έξυπνη ταινία»\, δηλώνει ο Ρόκγουελ. «Για το ρόλο μου υπή ρξαν έμπνευση μερικοί πολύ καλοί κωμικοί\, όπως ο Μπιλ Μάρεϊ και ο Γουόλτε ρ Ματάου».\n\n\nΑδόλφος Χίτλερ (Τάικα Γουαϊτίτι) \n\nΟ ίδιος ο σκηνοθέτης ενσαρκώνει έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας. Το όνομα αυτού : Αδόλφος Χίτλερ. «Η αλήθεια είναι… πως δεν ήμουν η πρώτη μου επιλογή για το ρόλο»\, λέει γελώντας ο Γουαϊτίτι. «Δεν ήταν κάτι προφανές για μένα. Αν αζήτησα κάποιο ηθοποιό που μπορεί να το κάνει αλλά με δυσκόλεψε πολύ διότι μερικοί ρόλοι δεν είναι εύκολοι. Όταν ανέλαβα εγώ\, δεν βασίστηκα πολύ στ ο ιστορικό πρόσωπο καθώς πρόκειται για απόφθεγμα της φαντασίας του Τζότζο\ , είναι αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ένα 10χρονο παιδί. Είναι κάτι σαν δι αβολάκι στον ώμο του». \nΟ σκηνοθέτης – και ηθοποιός – ενσωμάτωσε στο χαρα κτήρα του αρκετά από τα χαρακτηριστικά του Χίτλερ\, όπως την οργή του\, τη ν επιθετική γλώσσα και τις πολλές γκριμάτσες και χειρονομίες του. Επιπλέον \, έβαλε και στοιχεία της παιδικής αφέλειας του Τζότζο κάνοντας τον δικό τ ου Χίτλερ ένα πρόσωπο αρκετά διαφορετικό από το πραγματικό. Ο ρόλος του λε ιτουργεί επίσης στην αναπλήρωση του κενού του πατέρα του.\n\n\nΦρόιλαϊν Ρα μ (Ρέμπελ Γουίλσον)\n\nΗ Αυστραλή ηθοποιός και κωμικός Ρέμπελ Γουίλσον (‘’ Φιλενάδες’’\, ‘’Οδηγός για singles’’) έχει ένα ρόλο-κλειδί στην ταινία. Υπ οδύεται την Φρόιλαϊν Ραμ\, μια εκπαιδεύτρια που μαθαίνει στα νεαρά κορίτσι α πως να εκπληρώνουν τα «γυναικεία καθήκοντα» σε καιρό πολέμου καθώς ονειρ εύεται να βρεθεί στο μέτωπο του πολέμου και ίδια. Η Γουίλσον είναι γνωστή στο να υποδύεται χαρακτήρες με πια απροκάλυπτη και αστεία στάση αθωότητας για τη ζωή. Έτσι και εδώ\, ο χαρακτήρας της είναι ικανός να πιστέψει οποιο νδήποτε μύθο των Ναζί.\nΗ Γουίλσον συμφώνησε αμέσως να συμμετέχει στην ται νία από τη στιγμή που διάβασε το σενάριο. «Δεν έχεις κάθε μέρα μπροστά σου ένα σενάριο που να είναι αστείο και δυνατό. Έτσι\, αποφάσισα ότι θέλω να πάρω το ρόλο»\, λέει η ίδια. Η ηθοποιός στηρίχτηκε αρκετά και στις αυτοσχε διαστικές της ικανότητες με σκοπό να διατηρήσει μια ισορροπία για τον χαρα κτήρα της στην ταινία.\n\n\nΛοχαγός Χέρμαν Ντιρτς (Στίβεν Μέρτσαντ)\n\nΠιθ ανώς ο πιο ξεκαρδιστικά σκοτεινός και τρομακτικός χαρακτήρας της ταινίας ε ίναι ο λοχαγός Χέρμαν Ντιρτς της Γκεστάπο του Φάλκενχαϊμ\, ο οποίος διερευ νά σχολαστικά τις αναφορές για αντιστασιακούς και Εβραίους που κρύβονται. Τον υποδύεται ο Άγγλος κωμικός ηθοποιός και σεναριογράφος Στίβεν Μέρτσαντ (‘’Ένας Χρόνος είναι Αρκετός’’\, ‘’Λόγκαν’’). \nΟ Μέρτσαντ εκτίμησε πολύ τ ο έξυπνο σενάριο του Γουαϊτίτι. «Ο Τάικα πήρε κάτι που στην επιφάνεια είνα ι ψυχρό και κατάφερε να του δώσει χιούμορ και αίσθημα»\, λέει ο Μέρτσαντ. «Πιστεύω πως η ταινία έχει αρκετά στοιχεία μαύρης κωμωδίας αγγίζοντας σοβα ρά θέματα που τα αντιμετωπίζει με χιούμορ». Για την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη\, ο Μέρτσαντ λέει: «Αν και το «Τζότζο» αποτελεί την πρώτη μας συ νεργασία\, ήξερα πως σύντομα θα βρισκόμασταν στο ίδιο μήκος κύματος με τον Τάικα. Τόσο από πλευράς χιούμορ\, όσο και από ερμηνείας. Μου άφησε περιθώ ριο να πειραματιστώ με τον χαρακτήρα μου αλλά και να αυτοσχεδιάσω στα λόγι α μου».\n\nΣτη Γερμανία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου\nΌπως η ιστορία\, έτσι κ αι ο σχεδιασμός του «Τζότζο» μοιάζει να προέρχεται από την προσωπική ματιά ενός 10χρονου παιδιού\, ένας σχεδιασμός από πλούσια και αστραφτερά χρώματ α ακόμα και μέσα στην καταπιεστική και καταστροφική φύση της ναζιστικής Γε ρμανίας. «Σε πολλές ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο\, όλοι ντύνοντ αι με καφέ και γκρι ρούχα. Αυτό μοιάζει ξεπερασμένο και θλιβερό. Στην πραγ ματικότητα\, υπήρχαν τότε στη μόδα σχέδια και ρούχα με πλούσια χρώματα. Δε ν θέλαμε να το κάνουμε υπερβολικά υπερρεαλιστικό\, αλλά θέλαμε να αναδείξο υμε όλα αυτά τα χρώματα και την ενέργεια που πήγαζε από αυτά»\, λέει ο Γου αϊτίτι.\nΓια τη δημιουργία αυτού του συναρπαστικού κόσμου\, ο Γουαϊτίτι μά ζεψε μια απόλυτα εξειδικευμένη ομάδα γύρω του. Την ομάδα αυτή απαρτίζουν ο διευθυντής φωτογραφίας Μιχάι Μαλαϊμάρε Τζ. (‘’Tetro’’\, ‘’The Master’’)\, ο υπεύθυνος σχεδιασμού παραγωγής Ρα Βίνσεντ (‘’Όσα Κάνουμε στις Σκιές’’\, ‘’Thor: Ragnarok’’)  και η σχεδιάστρια κοστουμιών Μέιγιες Ρούμπεο (‘’Apoc alypto’’\, ‘’Avatar’’).\nΟ Μαλαϊμάρε επισημαίνει πως πρόσφατα ανακάλυψε έγ χρωμο υλικό από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο\, το οποίο άλλαξε την άποψη του γι α μια εποχή που ο περισσότερος κόσμος έχει συνδυάσει με το ασπρόμαυρο. Βλέ ποντας τον τότε κόσμο στο έγχρωμο αυτό υλικό\, ο Μαλαϊμάρε συνειδητοποίησε πως μπορούν να δώσουν μια νέα και ζωντανή διάσταση στην ταινία. «Μπορεί ν α φαίνεται λίγο παράξενο για το κοινό επειδή το έχει συνηθίσει αλλιώς\, αλ λά πιστεύω ότι με το χρώμα μπορείς να κάνεις κάτι πιο αληθινό απ’ ότι με τ ο ασπρόμαυρο». Ο Μαλαϊμάρε χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης πολλές φωτογραφ ίες παιδιών εκείνης της περιόδου. Οι περισσότερες από αυτές τις φωτογραφίε ς ανήκαν στον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν\, ιδρυτή της Magnum Photos.\nΗ παραγωγή κατευθύνθηκε σε δυο μικρές πόλεις της Τσεχίας – Žatec και Úštěk για να «χτ ίσει» την φανταστική πόλη Φάλκενχαϊμ. Στις περιοχές αυτές δεν υπήρξαν βομβ αρδισμοί και έτσι πολλά σημεία παραμένουν ίδια από εκείνη την περίοδο. Ο δ ιευθυντής φωτογραφίας της ταινίας δηλώνει πως η Τσεχία είναι ιδανικός τόπο ς για να γυριστεί μια ταινία. «Πολύ συχνά σε ταινίες εποχής προσπαθείς να κρύψεις πινακίδες του μοντέρνου κόσμου με διάφορες γωνίες λήψης και με τον φωτισμό. Εδώ\, όλα έμοιαζαν αυθεντικά και ωραία που μας έδωσαν πολλές δυν ατότητες. Δύσκολα μπορούσες να διακρίνεις πως βρίσκεσαι στον 21ο αιώνα»\, λέει ο ίδιος. Επίσης\, πολλά από τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στα στούντι ο Barrandov της Πράγας.\nΌσο τα γεγονότα στην ταινία τείνουν να γίνονται π ιο σκοτεινά\, άλλο τόσο γίνονται τα χρώματα. Ο Ρα Βίνσεντ το εξηγεί: «Για τις χαρούμενες στιγμές στην ταινία χρησιμοποιήσαμε μια ποικίλη παλέτα από υπερκορεσμένα χρώματα. Έπειτα\, τα αφαιρούμε όταν το δραματικό στοιχείο γί νεται πιο έντονο. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου διαδραματίζεται το φθινόπω ρο και έτσι είχαμε την ευκαιρία να προσθέσουμε πράσινο με μερικά ωραία κόκ κινα\, πορτοκαλί και ροζ χρώματα στις σκηνές του δρόμου».\n\nΠολεμικές Ενδ υμασίες\nΟ Βίνσεντ είχε στενή συνεργασία με την σχεδιάστρια κοστουμιών Μέι γιες Ρούμπεο για ένα ωραίο και σωστό οπτικό αποτέλεσμα. Ο Γουαϊτίτι είχε π αρατηρήσει μέσα από την έρευνά του ότι οι άνθρωποι έτειναν να ντύνονται πι ο επίσημα τότε σε σχέση με σήμερα. «Προς το τέλος του πολέμου\, οι άνθρωπο ι πίστευαν πως κάθε μέρα που περνούσε μπορεί να ήταν η τελευταία τους και γι’ αυτό φορούσαν τα καλύτερά τους ρούχα. Αν ήταν να πεθάνουν\, ήθελαν να δείχνουν όμορφοι και ωραίοι». Ο σκηνοθέτης ζήτησε από την Ρούμπεο να δημιο υργήσει το look της ταινίας σαν μια απροσδόκητη ματιά με μπόλικα στοιχεία της παιδικής ηλικίας. «Ο Τάικα μου έλεγε πως θέλει έναν κόσμο του πολέμου που δεν έχει υπάρξει ξανά»\,λέει η Ρούμπεο. «Πιστεύω πως ο Τάικα βασίστηκε πολύ στους δημιουργούς του Ιταλικού Νεορεαλισμού της δεκαετίας του ’40 στ ο στυλ\, μόνο που εδώ έχουμε χρώμα αντί ασπρόμαυρο. Όπως φυσικά έχουμε και εναλλαγή στις διαθέσεις\, δηλαδή από τις χαρούμενες στιγμές πάμε πολύ γρή γορα στις δραματικές εντάσεις». \nΗ Ρούμπεο πέρασε πολλές ώρες με τον σκην οθέτη για να καταλήξουν στις τελικές επιλογές της ταινίας. «Ο Τάικα λατρεύ ει να επικοινωνεί τις σκέψεις του για την ταινία\, πράγμα που μου αρέσει π ολύ και εμένα. Όταν φτιάχνεις κάτι που βρίσκεται σε αρμονία με τα υπόλοιπα στοιχεία του έργου\, αυτό είναι κάτι φοβερό»\, λέει η ίδια.\n\nΜουσικές γ ια Πόλεμο\nΟ Γουαϊτίτι και ο μοντέρ της ταινίας Τομ Ιγκλς (‘’Κυνήγι Ανθρώπ ων’’) δούλεψαν στενά με τον βραβευμένο με Όσκαρ Μάικλ Τζιακίνο (‘’Δύσκολες Ώρες στο Ελ Ροαγιάλ’’\, ‘’Ο Ρατατούης’’)\, ο οποίος συνέθετε τη μουσική τ ην ίδια στιγμή που γίνονταν το μοντάζ της ταινίας. «Υπήρξα ανέκαθεν οπαδός της μουσικής του Μάικλ με ιδιαίτερη αγάπη για το soundtrackπου συνέθεσε γ ια το «Ψηλά στον Ουρανό». Χαίρομαι πολύ για αυτή μας την συνεργασία»\, λέε ι ο σκηνοθέτης.\nΟ ίδιος ο Τζιακίνο δηλώνει πως η μουσική που έγραψε για τ ο «Τζότζο» είναι η αγαπημένη του από τις δικές του δουλειές μέχρι σήμερα. «Είμαι περήφανος που είμαι κομμάτι μιας ταινίας που δεν φοβάται να πει την αλήθεια και σίγουρα θα αποτελέσει σημείο αναφοράς και θα συζητηθεί πολύ»\ , δηλώνει ο Τζιακίνο. «Η μουσική του Μάικλ πήγε την ταινία σε άλλο επίπεδο \, αύξησε καταλυτικά την συναισθηματική απήχηση και έδεσε μεταξύ τους μερι κά πανέμορφα μουσικά θέματα»\, υποστηρίζει ο Γουαϊτίτι. «Χαίρομαι πολύ που δούλεψα μαζί του\, ήταν μια απίθανη συνεργασία».\nΟ Τζιακίνο εξηγεί ότι ο Γουαϊτίτι δεν ήθελε μια κωμική μουσική επειδή από μόνη της η ταινία το δι έθετε αυτό το στοιχείο. «Η έμπνευση μου για την μουσική της ταινίας ήταν η αλλαγή της άποψης του Τζότζο για τον κόσμο»\, λέει ο ίδιος. «Το μεγαλύτερ ο μέρος των συνθέσεων πηγάζει από τα συναισθήματα του Τζότζο και η βασική μελωδία υπάρχει σε όλη την διάρκεια της ταινίας αλλά παίζεται με διαφορετι κό τρόπο». \nΟ Γουαϊτίτι συνοψίζει: «Νομίζω πως τώρα είναι η κατάλληλή στι γμή να πούμε αυτή την ιστορία… διότι είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις π ου δεν πρέπει να αργήσεις για να πεις την ιστορία».\n\nΣτοιχεία για την τα ινία:\n\n\n\n\nΣκηνοθεσία \n\n\nΤάικα Γουαϊτίτι\n\n\n\n\nΣενάριο \n\n\nΤάι κα Γουαϊτίτι   \n\n\n\n\nΠαραγωγή\n\n\nΚάρθου Νιλ\, Τάικα Γουαϊτίτι\, Τσέλ σι Γουινστάνλεϊ\n\n\n\n\nΗθοποιοί\n\n\nΡόμαν Γκρίφιν Ντέιβις\, Τόμασιν Μακ Κένζι\, Τάικα Γουαϊτίτι\, Ρέμπελ Γουίλσον\, Στίβεν Μέρτσαντ\, Άλφι Άλλεν\, Σαμ Ρόκγουελ\, Σκάρλετ Γιόχανσον  \n\n\n\n\nΦωτογραφία\n\n\nΜιχάι Μαλαϊμά ρε Τζ.\n\n\n\n\nΜοντάζ\n\n\nΤομ Ιγκλς\n\n\n\n\nΣχεδιασμός Παραγωγής\n\n\nΡ α Βίνσεντ \n\n\n\n\nΜουσική\n\n\nΜάικλ Τζιακίνο\n\n\n\n\nΔιάρκεια\n\n\n108 ’\n\n\n\n\nΔιανομή\n\n\nΟDEON\n\n\n\n\nΕίδος\n\n\nΜαύρη κωμωδία\, δράμα\n \n\n\n\n\n http://www.tainiothiki.gr/en/programme/calendar/event/67-jojo-r abbit DTSTART:20200220T173000Z DTEND:20200226T173000Z LOCATION:Αίθουσα Β (ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48\, 104 35\, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ\, ΑΘΗΝΑ) SUMMARY:Jojo Rabbit - Τζότζο URL:http://www.tainiothiki.gr/en/programme/calendar/event/67-jojo-rabbit END:VEVENT END:VCALENDAR