BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//http://www.tainiothiki.gr///NONSGML kigkonsult.se iCalcreator 2.10.15// METHOD:PUBLISH BEGIN:VEVENT UID:20260428T222139EEST-4818EoAJek@http://www.tainiothiki.gr/ DTSTAMP:20260428T192139Z DESCRIPTION:ΑΙΘΟΥΣΑ Β\nΚΥΡΙΑΚΗ 23/02\n17:00 Jojo Rabbit / Τζότζο Σκηνοθεσία : Taika WaititiΔιάρκεια: 108’Χώρα: New ZealandΔιανομή: ODEON\n\n\nΛίγα λόγ ια για την ταινία\nΟ σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτι (THOR: R AGNAROK\, ΚΥΝΗΓΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ)\, φέρνει με τη μοναδική αίσθηση του χιούμορ και πάθους την τελευταία του ταινία\, ΤΖΟΤΖΟ\, μία σάτιρα του Β’ Παγκοσμίου Π ολέμου με πρωταγωνιστή ένα μοναχικό αγόρι από τη Γερμανία (ο Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις στο ρόλο του Τζότζο) του οποίου η ιδέα για τον κόσμο αντιστρέφετα ι\, όταν ανακαλύπτει ότι η διαζευγμένη μητέρα του (Σκάρλετ Γιόχανσον) κρύβ ει ένα νεαρό Εβραίο κορίτσι (Τόμασιν ΜακΚένζι) στη σοφίτα τους. Με μοναδικ ή βοήθεια από τον χαζούλη φανταστικό του φίλο\, Αδόλφο Χίτλερ (Τάικα Γουαϊ τίτι) ο Τζότζο θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον τυφλό φανατισμό του.\n\nΕισα γωγή\nΗ ταινία προσφέρει μια πανέξυπνη και βαθιά συγκλονιστική παιδική ματ ιά πάνω σε μια κοινωνία που έχει φτάσει στα πρόθυρα της τρέλας με την ανεκ τικότητα. Λαμβάνοντας υπόψιν την εβραϊκή του καταγωγή και τις εμπειρίες το υ γύρω από την προκατάληψη\, ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Τάικα Γουαϊτίτ ι (‘’Όσα Κάνουμε στις Σκιές’’\, ‘’Κυνήγι Ανθρώπων’’)κάνει μια δυναμική δήλ ωση ενάντια στο μίσος με αυτή την κατάμαυρη σάτιρα για τη ναζιστική κουλτο ύρα. Ο Γουαϊτίτι προσεγγίζει μια τρομακτική πλευρά της ιστορίας με απόλυτη σοβαρότητα και ευπρέπεια – αυτή ενός αγοριού που έχει υποστεί πλύση εγκεφ άλου για την απόλυτη αφοσίωσή του στον Χίτλερ\, όπως γίνονταν σε πολλούς ε κείνη την περίοδο. Διατηρώντας μια ισορροπία\, ο Γουαϊτίτι αναμειγνύει την οργή της σάτιρας με μια επίμονη αίσθηση ελπίδας\, τα οποία μπορούν να νικ ήσουν τον τυφλό φανατισμό και το μίσος. Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα «Caging Skies» της Κριστίν Λέουνενς που εκδόθηκε το 2004.\nΕνώ η ταινία ε ίναι μια κωμική αλληγορία για το κόστος να αφήνεις κάθε είδους φανατισμό ν α επικρατεί είτε στο σπίτι σου είτε στο έθνος\, ο Τζότζο βιώνει αυτό το τα ξίδι ως μια πορεία προς την ενηλικίωση. Βρίσκοντας το κουράγιο να διευρύνε ι το μυαλό του και τους ορίζοντές του\, ανακαλύπτει τη δύναμη της αγάπης π ου ανοίγει νέα μονοπάτια.\nΟ Γουαϊτίτι λέει πως η ελπίδα του για την ταινί α είναι ανέκαθεν μια απλή και ασταμάτητη αναστάτωση. Ήθελε να θέσει τη δικ ή του ζώνη ασφάλειας όπως και τις αντιλήψεις για τις ιστορίες από την εποχ ή των Ναζί που είναι ξεπερασμένες\, πόσο μάλλον αντιλήψεις που γίνονται μά θημα για τη σημερινή εποχή μιας και είναι τόσο κρίσιμες. Με τον εθνικισμό\ , τον αντισημιτισμό και άλλες μορφές θρησκευτικής και ρατσιστικής ανεκτικό τητας να παρουσιάζουν μεγάλη αύξηση\, οι ανάγκες για την προσοχή και ενημέ ρωση του κόσμου ήταν πολύ μεγάλες. «Ήξερα από την αρχή πως δεν ήθελα να κά νω ένα απλό δράμα για το μίσος και την προκατάληψη ακριβώς επειδή είμαστε πια συνηθισμένοι σε αυτού του είδους τα δράματα»\, εξηγεί ο Γουαϊτίτι. «Ότ αν κάτι μοιάζει πολύ εύκολο\, θέλω να φέρνω το χάος σε αυτό. Πάντα πίστευα πως η κωμωδία είναι ο καλύτερος τρόπος να κάνεις το κοινό να αισθάνεται ά νετα».\n\nΔημιουργώντας την Ταινία\nΈχουν υπάρξει παρωδίες με θέμα τους Να ζί ήδη από τη δεκαετία του ’40\, τότε που ήταν ακόμα παγκόσμια απειλή. Η α ρχή έγινε από τον Τσάρλι Τσάπλιν (‘’Ο Μεγάλος Δικτάτορας’’)\, τον Ερνστ Λι ούμπιτς (‘’Να ζει κανείς ή να μη ζει’’) και τον Μελ Μπρουκς (‘’Δυο Τρελοί Παραγωγοί’’) φτάνοντας μέχρι τον Τζον Μπούρμαν (‘’Ελπίδα και Δόξα’’)\, τον Ρομπέρτο Μπενίνι (‘’Η Ζωή είναι Ωραία’’) και τον Κουέντιν Ταραντίνο (‘’Άδ ωξοι Μπάσταρδοι’’). Συχνά τέτοιου είδους ταινίες θεωρούνταν αμφιλεγόμενες. Ωστόσο\, κατάφεραν να κερδίσουν την προσοχή του κοινού και μέσα στα χρόνι α πήραν την αξία που τους άξιζε. Με λίγα λόγια\, ακόμα και η πιο βλάσφημη σάτιρα μπορεί να γίνει η απαρχή για μια πολυεπίπεδη ανθρωπιστική αφήγηση. \nΗ φρέσκια και ασυνήθιστη ματιά του Νεοζηλανδού σκηνοθέτη Τάικα Γουαϊτίτι είχε κάνει την εμφάνισή της ήδη από τις πρώτες του δουλειές\, όπως τα «Όσ α Κάνουμε στις Σκιές» και «Κυνήγι Ανθρώπων». Με το «Τζότζο» δείχνει να έφτ ασε στο αποκορύφωμα της μέχρι τώρα καριέρας του συνδυάζοντας μοναδικά το σ υναισθηματικά οικείο και εκκεντρικά αστείο στοιχείο με την επική θεματολογ ία\, πράγματα που του κίνησαν το ενδιαφέρον. «Το βιβλίο στο οποίο βασίστηκ ε η ταινία πήγαινε περισσότερο κοντά στο δράμα\, παρόλο που είχε μερικά κω μικά στοιχεία. Όμως\, θεώρησα πως αν ανακατευόμουν με αυτό το project\, θα έπρεπε να το ενισχύσω με στοιχεία της προσωπικότητάς μου. Το στυλ μου\, δ ηλαδή\, περιέχει φανταστικά στοιχεία και προφανώς άφθονο χιούμορ\, κάτι σα ν ένας χορός ανάμεσα στο δράμα και τη σάτιρα»\, δηλώνει ο Γουαϊτίτι.\nΟ ίδ ιος ο δημιουργός της ταινίας είχε βιώσει την προκατάληψη στο παρελθόν\, κά τι το οποίο τον βοήθησε στην ταινία. «Έχω ζήσει στιγμές ρατσιστικής αντιμε τώπισης κυρίως εξαιτίας του χρώματος του δέρματός μου»\, εξηγεί ο ίδιος. « Παραδοσιακά στη Νέα Ζηλανδία\, υπήρχε προκατάληψη ενάντια σε όσους κατάγον ταν από τη φυλή των Μαορί. Το έζησα και κατάφερα κατά κάποια έννοια να το ξεπεράσω. Αυτά όλα μπορώ πλέον να τα περάσω εύκολα στην κωμωδία πια. Γι’ α υτό το λόγο νιώθω πολύ άνετα να κάνω πλάκα στους ανθρώπους που πιστεύουν π ως είναι έξυπνο να μισούν κάποιον για αυτό το οποίο είναι».\nΣημαντικό για τον σκηνοθέτη ήταν ο τρόπος που θα απεικόνιζε τους Ναζί μέσα στην ταινία. Πέρα από το προφανές γι’ αυτόν – να τους παρουσιάσει με χλευαστικό τρόπο - \, τους έδωσε και ανθρώπινα χαρακτηριστικά\, κάτι που τους εξισώνει με τ ους υπόλοιπους ανθρώπους. «Ήταν σημαντικό για μένα να κάνω το Τζότζο να δε ίχνει ένα 10χρονο αγόρι που ουσιαστικά δεν γνωρίζει τίποτα για τον κόσμο μ ας»\, εξηγεί ο Γουαϊτίτι. «Του αρέσει βασικά που ντύνεται με μια φόρμα και γίνεται απλά αποδεκτός. Έτσι ακριβώς συνήθιζαν να συμπεριφέρονται οι Ναζί στα παιδιά\, να τους δείχνουν πώς πρέπει να γίνεται κάτι δίχως να είναι σ ε θέση να σκεφτούν για αυτό. Οπότε τους έλεγαν πως αυτό πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο και τα παιδιά το δέχονταν».\nΟ Γουαϊτίτι προσπαθούσε να βρει για το κοινό ένα λόγο για να εναρμονιστεί με τον Τζότζο και τον κ όσμο του. «Ένας τρόπος ήταν να δείξω πως πρόκειται στην πραγματικότητα για ένα τρομαγμένο και ασήμαντο αγόρι σε γενικό πλαίσιο έχοντας μεγάλα όνειρα \, όπως όλα τα παιδιά». Επιπλέον\, τοποθέτησε την σχέση μητέρας-αγοριού στ ον πυρήνα της ταινίας. Σε αντίθεση με το Τζότζο\, η μητέρα του Ρόζι\, βλέπ ει ξεκάθαρα τον ύπουλο κόσμο που χτίζει ο Χίτλερ και αυτό που κάνει είναι να βοηθήσει.\nΑν και η ταινία κάνει σαφή χρήση μερικών αναχρονισμών\, ο ίδ ιος ο δημιουργός έκατσε και έμαθε πολλά για την ιστορική αυτή περίοδο διαβ άζοντας βιβλία και παρακολουθώντας ντοκιμαντέρ. «Διάβασα αρκετά για τον ψυ χισμό των Γερμανών πριν τον πόλεμο και για το πώς είναι δυνατόν να καθοδηγ είς μια ολόκληρη χώρα\, πώς γίνεται να καρτερείς την απόγνωση ενός λαού ύσ τερα από κατάθλιψη. Είδα μερικά ντοκιμαντέρ για να έχω μια ιδέα πώς ήταν τ α πράγματα. Ήθελα να είμαι ακριβής και να πειραματιστώ μόνο με τη μουσική\ , τη χρωματική παλέτα και τη γλώσσα». \nΟ Γουαϊτίτι συμπληρώνει: «Νιώθω πω ς καταλαβαίνω απόλυτα ταινίες σαν τον «Μεγάλο Δικτάτορα» του Τσάπλιν\, που διακωμωδεί την τότε κατάσταση και ταυτόχρονα προσπαθεί να δείξει πόσο σοβ αρά είναι τα πράγματα. Είναι μια προειδοποίηση πως ο Χίτλερ ήταν πολύ πρόσ φατος σύμφωνα με τους όρους της ιστορίας της ανθρωπότητας και θα πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτά τα πράγματα διότι οι παράγοντες που το προ κάλεσαν δεν πρόκειται να φύγουν τόσο απλά».\n\nΟ Τζότζο και η Υπόλοιπη Παρ έα\n\nΤζότζο (Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις)\n\nΓια το ρόλο του επώνυμου ήρωα της ταινίας\, ο Γουαϊτίτι και η ομάδα του αναζητούσαν το κατάλληλο νεαρό αγόρι και γι’ αυτό ταξίδεψαν από τη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία στις ΗΠΑ\, τ ον Καναδά\, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία. Η αναζήτηση έληξε από τη στιγμή που συνάντησαν τον 11χρονο Βρετανό Ρόμαν Γκρίφιν Ντέιβις\, ο οποίος ταίριαξε αμέσως στο ρόλο του Τζότζο. Ο παραγωγός Κάρθου Νιλ (‘’Ο Πιτ και ο Δράκος του’’) δηλώνει: «Ο Τάικα ήθελε κάποιον με σπινθηροβόλο βλέμμα και με απερίγραπτο ενθουσιασμό για τη ζωή. Αυτά τα στοιχεία τα διέθετε ο Ρόμα ν. Αυτό το παιδί συνδυάζει μοναδικά κάθε συναίσθημα με το χιούμορ του\, εί ναι εντυπωσιακό για ένα παιδί της ηλικίας του».\nΟ ρόλος του Τζότζο σηματο δοτεί την πρώτη εμφάνιση του Ντέιβις στον κινηματογράφο. Ο ίδιος λέει: «Το είδα σαν μια μεγάλη ευκαιρία να υπενθυμίσουμε στους ανθρώπους για την δυσ άρεστη ιστορία της μισαλλοδοξίας και για το πόσο βαθιά μπορεί να επηρεάσει τις κοινωνίες και ειδικά τα παιδιά». Δίχως να έχει υποκριτική εμπειρία\, ο Ντέιβις κατάφερε πολλά χάρη στην τεράστια υποστήριξη από τον Γουαϊτίτι κ αι από τους υπόλοιπους συναδέλφους του. Στόχος του δουλεύοντας μαζί του ήτ αν να βγάλει από τον νεαρό Ντέιβις φυσικές αντιδράσεις\, οι οποίες προέκυψ αν δίχως μεγάλη δυσκολία μιας και ο νεαρός ήρωας αποδείχθηκε ιδιαίτερα χαρ ισματικός. «Ο Ρόμαν είναι πράγματι συμπαθής χαρακτήρας με μεγάλη καρδιά κα ι αυτό περνάει όμορφα στον χαρακτήρα που υποδύεται»\, επισημαίνει ο σκηνοθ έτης.\n \n\nΈλσα (Τόμασιν ΜακΚένζι) \n\nΓια το ρόλο της Έλσα\, ο Γουαϊτίτι έψαχνε να βρει το κατάλληλο άτομο που να συνδυάζει την δυναμικότητα με τη ν αυτοπεποίθηση. Τα στοιχεία αυτά τα βρήκε στη νεαρή Τόμασιν ΜακΚένζι (‘’Χ όμπιτ: Η Μάχη των Πέντε Στρατών’’). Ο Γουαϊτίτι δηλώνει: «Πίστευα πως η Τό μασιν ήταν μια ανερχόμενη σταρ επειδή ήταν πολύ ξεχωριστή».\nΕνώ ο χαρακτή ρας της Έλσα αντιπροσωπεύει την ελπίδα της ανθρωπότητας απέναντι στο κακό και το μίσος\, ο Γουαϊτίτι ήθελε να φέρεται σαν μια ατίθαση μοντέρνα κοπέλ α. «Οτιδήποτε ξέρει ο Τζότζο για τους Εβραίους είναι από τις προπαγάνδες κ αι από το σχολείο\, από όπου άκουγε πως είχαν κέρατα και ουρές και πως είν αι διαβολικά πλάσματα. Έτσι\, σκέφτηκα η Έλσα να είναι μια όμορφη και άνετ η κοπέλα\, οπότε ο Τζότζο νιώθει ενθουσιασμένος αλλά και τρομαγμένος από τ ην παρουσία της»\, λέει ο σκηνοθέτης.\nΗ ΜακΚένζι λέει για το ρόλο της: «Α υτό που μου αρέσει στην Έλσα είναι πως δεν θέλει να την λυπούνται\, θέλει μονάχα να ζήσει τη ζωή της».\n\n\nΡόζι Μπέτσλερ (Σκάρλετ Γιόχανσον)\n\nΗ Σ κάρλετ Γιόχανσον (‘’Χαμένοι στη Μετάφραση’’\, ‘’Match Point’’\, ‘’Κάτω από το Δέρμα’’) έχει υποδυθεί αρκετούς ρόλους αλλά ο ρόλος της ως Ρόζι Μπέτσλ ερ\, η δυναμική μητέρα του Τζότζο\, αποτελεί κάτι νέο για την ίδια. «Αυτό που αγαπώ στη Ρόζι είναι πως πρόκειται για μια προσωπικότητα έξυπνη\, ποιη τική\, ρομαντική και ταυτόχρονα επαναστατική. Είναι μια μοντέρνα γυναίκα π ου είναι στο πλάι του Τζότζο\, ο ρόλος της είναι κάτι σαν φως μέσα στο σκο τάδι»\, δηλώνει η Γιόχανσον.\nΟ Γουαϊτίτι λέει για την Γιόχανσον: «Νομίζω πως η Σκάρλετ έφερε στον ρόλο της Ρόζι κάτι που δεν ήμουν σε θέση να προβλ έψω. Η Ρόζι έχει μερικά χαζά στοιχεία στη συμπεριφορά της που μου αρέσουν όπως τα ερμηνεύει η Σκάρλετ. Την ίδια στιγμή\, ο χαρακτήρας είναι φόρος τι μής στις ανύπαντρες μητέρες. Φαίνεται ξεκάθαρα πως είναι ένας από τους πιο δυνατούς χαρακτήρες της ταινίας». \n\n\nΛοχαγός Κλέντσενντορφ (Σαμ Ρόκγου ελ)\n\nΟ Σαμ Ρόκγουελ (‘’Το Πράσινο Μίλι’’\, ‘’Επαγγελματίες Απατεώνες’’\, ‘’Φεγγάρι’’) για μια ακόμα φορά ξεδιπλώνει το ταλέντο του στο να υποδύετα ι διαφορετικούς μεταξύ τους χαρακτήρες. Εδώ είναι ο Λοχαγός Κλέντσενντορφ\ , ο εκπαιδευτής των στρατευμάτων της Νεολαίας Χίτλερ\, ο οποίος συχνά είνα ι το είδωλο\, η νέμεση και ο έμπιστος φίλος του Τζότζο. Ο Ρόκγουελ φέρνει μια κωμική αισχρότητα αλλά και μια ανθρώπινη υπόσταση στο χαρακτήρα του να ζί πολεμιστή με το ένα μάτι\, τη μηδαμινή του πίστη στο στρατιωτικό νόμο κ αι τα πολλά του μυστικά. Για τον ίδιο\, ο ρόλος του λοχαγού υπήρξε μια πρό κληση διότι τον κέρδισε ο κυνισμός και το επαναστατικό πνεύμα του\, όπως τ ον ενθουσίασε ιδιαίτερα ο συνδυασμός δράματος και κωμωδίας.\n«Αναρωτιόμουν στην αρχή για το τί είδους ταινίας πρόκειται. Σύντομα κατάλαβα πως είναι μια ιστορία για την ανεκτικότητα\, την οικογένεια και την ανθρωπότητα\, εί ναι όντως μια όμορφη και έξυπνη ταινία»\, δηλώνει ο Ρόκγουελ. «Για το ρόλο μου υπήρξαν έμπνευση μερικοί πολύ καλοί κωμικοί\, όπως ο Μπιλ Μάρεϊ και ο Γουόλτερ Ματάου».\n\n\nΑδόλφος Χίτλερ (Τάικα Γουαϊτίτι) \n\nΟ ίδιος ο σκη νοθέτης ενσαρκώνει έναν από τους κεντρικούς χαρακτήρες της ταινίας. Το όνο μα αυτού: Αδόλφος Χίτλερ. «Η αλήθεια είναι… πως δεν ήμουν η πρώτη μου επιλ ογή για το ρόλο»\, λέει γελώντας ο Γουαϊτίτι. «Δεν ήταν κάτι προφανές για μένα. Αναζήτησα κάποιο ηθοποιό που μπορεί να το κάνει αλλά με δυσκόλεψε πο λύ διότι μερικοί ρόλοι δεν είναι εύκολοι. Όταν ανέλαβα εγώ\, δεν βασίστηκα πολύ στο ιστορικό πρόσωπο καθώς πρόκειται για απόφθεγμα της φαντασίας του Τζότζο\, είναι αυτό που μπορεί να αντιληφθεί ένα 10χρονο παιδί. Είναι κάτ ι σαν διαβολάκι στον ώμο του». \nΟ σκηνοθέτης – και ηθοποιός – ενσωμάτωσε στο χαρακτήρα του αρκετά από τα χαρακτηριστικά του Χίτλερ\, όπως την οργή του\, την επιθετική γλώσσα και τις πολλές γκριμάτσες και χειρονομίες του. Επιπλέον\, έβαλε και στοιχεία της παιδικής αφέλειας του Τζότζο κάνοντας το ν δικό του Χίτλερ ένα πρόσωπο αρκετά διαφορετικό από το πραγματικό. Ο ρόλο ς του λειτουργεί επίσης στην αναπλήρωση του κενού του πατέρα του.\n\n\nΦρό ιλαϊν Ραμ (Ρέμπελ Γουίλσον)\n\nΗ Αυστραλή ηθοποιός και κωμικός Ρέμπελ Γουί λσον (‘’Φιλενάδες’’\, ‘’Οδηγός για singles’’) έχει ένα ρόλο-κλειδί στην τα ινία. Υποδύεται την Φρόιλαϊν Ραμ\, μια εκπαιδεύτρια που μαθαίνει στα νεαρά κορίτσια πως να εκπληρώνουν τα «γυναικεία καθήκοντα» σε καιρό πολέμου καθ ώς ονειρεύεται να βρεθεί στο μέτωπο του πολέμου και ίδια. Η Γουίλσον είναι γνωστή στο να υποδύεται χαρακτήρες με πια απροκάλυπτη και αστεία στάση αθ ωότητας για τη ζωή. Έτσι και εδώ\, ο χαρακτήρας της είναι ικανός να πιστέψ ει οποιονδήποτε μύθο των Ναζί.\nΗ Γουίλσον συμφώνησε αμέσως να συμμετέχει στην ταινία από τη στιγμή που διάβασε το σενάριο. «Δεν έχεις κάθε μέρα μπρ οστά σου ένα σενάριο που να είναι αστείο και δυνατό. Έτσι\, αποφάσισα ότι θέλω να πάρω το ρόλο»\, λέει η ίδια. Η ηθοποιός στηρίχτηκε αρκετά και στις αυτοσχεδιαστικές της ικανότητες με σκοπό να διατηρήσει μια ισορροπία για τον χαρακτήρα της στην ταινία.\n\n\nΛοχαγός Χέρμαν Ντιρτς (Στίβεν Μέρτσαντ )\n\nΠιθανώς ο πιο ξεκαρδιστικά σκοτεινός και τρομακτικός χαρακτήρας της τ αινίας είναι ο λοχαγός Χέρμαν Ντιρτς της Γκεστάπο του Φάλκενχαϊμ\, ο οποίο ς διερευνά σχολαστικά τις αναφορές για αντιστασιακούς και Εβραίους που κρύ βονται. Τον υποδύεται ο Άγγλος κωμικός ηθοποιός και σεναριογράφος Στίβεν Μ έρτσαντ (‘’Ένας Χρόνος είναι Αρκετός’’\, ‘’Λόγκαν’’). \nΟ Μέρτσαντ εκτίμησ ε πολύ το έξυπνο σενάριο του Γουαϊτίτι. «Ο Τάικα πήρε κάτι που στην επιφάν εια είναι ψυχρό και κατάφερε να του δώσει χιούμορ και αίσθημα»\, λέει ο Μέ ρτσαντ. «Πιστεύω πως η ταινία έχει αρκετά στοιχεία μαύρης κωμωδίας αγγίζον τας σοβαρά θέματα που τα αντιμετωπίζει με χιούμορ». Για την συνεργασία του με τον σκηνοθέτη\, ο Μέρτσαντ λέει: «Αν και το «Τζότζο» αποτελεί την πρώτ η μας συνεργασία\, ήξερα πως σύντομα θα βρισκόμασταν στο ίδιο μήκος κύματο ς με τον Τάικα. Τόσο από πλευράς χιούμορ\, όσο και από ερμηνείας. Μου άφησ ε περιθώριο να πειραματιστώ με τον χαρακτήρα μου αλλά και να αυτοσχεδιάσω στα λόγια μου».\n\nΣτη Γερμανία του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου\nΌπως η ιστορία\ , έτσι και ο σχεδιασμός του «Τζότζο» μοιάζει να προέρχεται από την προσωπι κή ματιά ενός 10χρονου παιδιού\, ένας σχεδιασμός από πλούσια και αστραφτερ ά χρώματα ακόμα και μέσα στην καταπιεστική και καταστροφική φύση της ναζισ τικής Γερμανίας. «Σε πολλές ταινίες με θέμα τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο\, όλοι ντύνονται με καφέ και γκρι ρούχα. Αυτό μοιάζει ξεπερασμένο και θλιβερό. Σ την πραγματικότητα\, υπήρχαν τότε στη μόδα σχέδια και ρούχα με πλούσια χρώ ματα. Δεν θέλαμε να το κάνουμε υπερβολικά υπερρεαλιστικό\, αλλά θέλαμε να αναδείξουμε όλα αυτά τα χρώματα και την ενέργεια που πήγαζε από αυτά»\, λέ ει ο Γουαϊτίτι.\nΓια τη δημιουργία αυτού του συναρπαστικού κόσμου\, ο Γουα ϊτίτι μάζεψε μια απόλυτα εξειδικευμένη ομάδα γύρω του. Την ομάδα αυτή απαρ τίζουν ο διευθυντής φωτογραφίας Μιχάι Μαλαϊμάρε Τζ. (‘’Tetro’’\, ‘’The Mas ter’’)\, ο υπεύθυνος σχεδιασμού παραγωγής Ρα Βίνσεντ (‘’Όσα Κάνουμε στις Σ κιές’’\, ‘’Thor: Ragnarok’’)  και η σχεδιάστρια κοστουμιών Μέιγιες Ρούμπεο (‘’Apocalypto’’\, ‘’Avatar’’).\nΟ Μαλαϊμάρε επισημαίνει πως πρόσφατα ανακ άλυψε έγχρωμο υλικό από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο\, το οποίο άλλαξε την άποψ η του για μια εποχή που ο περισσότερος κόσμος έχει συνδυάσει με το ασπρόμα υρο. Βλέποντας τον τότε κόσμο στο έγχρωμο αυτό υλικό\, ο Μαλαϊμάρε συνειδη τοποίησε πως μπορούν να δώσουν μια νέα και ζωντανή διάσταση στην ταινία. « Μπορεί να φαίνεται λίγο παράξενο για το κοινό επειδή το έχει συνηθίσει αλλ ιώς\, αλλά πιστεύω ότι με το χρώμα μπορείς να κάνεις κάτι πιο αληθινό απ’ ότι με το ασπρόμαυρο». Ο Μαλαϊμάρε χρησιμοποίησε ως πηγή έμπνευσης πολλές φωτογραφίες παιδιών εκείνης της περιόδου. Οι περισσότερες από αυτές τις φω τογραφίες ανήκαν στον Ανρί Καρτιέ-Μπρεσόν\, ιδρυτή της Magnum Photos.\nΗ π αραγωγή κατευθύνθηκε σε δυο μικρές πόλεις της Τσεχίας – Žatec και Úštěk γι α να «χτίσει» την φανταστική πόλη Φάλκενχαϊμ. Στις περιοχές αυτές δεν υπήρ ξαν βομβαρδισμοί και έτσι πολλά σημεία παραμένουν ίδια από εκείνη την περί οδο. Ο διευθυντής φωτογραφίας της ταινίας δηλώνει πως η Τσεχία είναι ιδανι κός τόπος για να γυριστεί μια ταινία. «Πολύ συχνά σε ταινίες εποχής προσπα θείς να κρύψεις πινακίδες του μοντέρνου κόσμου με διάφορες γωνίες λήψης κα ι με τον φωτισμό. Εδώ\, όλα έμοιαζαν αυθεντικά και ωραία που μας έδωσαν πο λλές δυνατότητες. Δύσκολα μπορούσες να διακρίνεις πως βρίσκεσαι στον 21ο α ιώνα»\, λέει ο ίδιος. Επίσης\, πολλά από τα εσωτερικά γυρίσματα έγιναν στα στούντιο Barrandov της Πράγας.\nΌσο τα γεγονότα στην ταινία τείνουν να γί νονται πιο σκοτεινά\, άλλο τόσο γίνονται τα χρώματα. Ο Ρα Βίνσεντ το εξηγε ί: «Για τις χαρούμενες στιγμές στην ταινία χρησιμοποιήσαμε μια ποικίλη παλ έτα από υπερκορεσμένα χρώματα. Έπειτα\, τα αφαιρούμε όταν το δραματικό στο ιχείο γίνεται πιο έντονο. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου διαδραματίζεται το φθινόπωρο και έτσι είχαμε την ευκαιρία να προσθέσουμε πράσινο με μερικά ω ραία κόκκινα\, πορτοκαλί και ροζ χρώματα στις σκηνές του δρόμου».\n\nΠολεμ ικές Ενδυμασίες\nΟ Βίνσεντ είχε στενή συνεργασία με την σχεδιάστρια κοστου μιών Μέιγιες Ρούμπεο για ένα ωραίο και σωστό οπτικό αποτέλεσμα. Ο Γουαϊτίτ ι είχε παρατηρήσει μέσα από την έρευνά του ότι οι άνθρωποι έτειναν να ντύν ονται πιο επίσημα τότε σε σχέση με σήμερα. «Προς το τέλος του πολέμου\, οι άνθρωποι πίστευαν πως κάθε μέρα που περνούσε μπορεί να ήταν η τελευταία τ ους και γι’ αυτό φορούσαν τα καλύτερά τους ρούχα. Αν ήταν να πεθάνουν\, ήθ ελαν να δείχνουν όμορφοι και ωραίοι». Ο σκηνοθέτης ζήτησε από την Ρούμπεο να δημιουργήσει το look της ταινίας σαν μια απροσδόκητη ματιά με μπόλικα σ τοιχεία της παιδικής ηλικίας. «Ο Τάικα μου έλεγε πως θέλει έναν κόσμο του πολέμου που δεν έχει υπάρξει ξανά»\,λέει η Ρούμπεο. «Πιστεύω πως ο Τάικα β ασίστηκε πολύ στους δημιουργούς του Ιταλικού Νεορεαλισμού της δεκαετίας το υ ’40 στο στυλ\, μόνο που εδώ έχουμε χρώμα αντί ασπρόμαυρο. Όπως φυσικά έχ ουμε και εναλλαγή στις διαθέσεις\, δηλαδή από τις χαρούμενες στιγμές πάμε πολύ γρήγορα στις δραματικές εντάσεις». \nΗ Ρούμπεο πέρασε πολλές ώρες με τον σκηνοθέτη για να καταλήξουν στις τελικές επιλογές της ταινίας. «Ο Τάικ α λατρεύει να επικοινωνεί τις σκέψεις του για την ταινία\, πράγμα που μου αρέσει πολύ και εμένα. Όταν φτιάχνεις κάτι που βρίσκεται σε αρμονία με τα υπόλοιπα στοιχεία του έργου\, αυτό είναι κάτι φοβερό»\, λέει η ίδια.\n\nΜο υσικές για Πόλεμο\nΟ Γουαϊτίτι και ο μοντέρ της ταινίας Τομ Ιγκλς (‘’Κυνήγ ι Ανθρώπων’’) δούλεψαν στενά με τον βραβευμένο με Όσκαρ Μάικλ Τζιακίνο (‘’ Δύσκολες Ώρες στο Ελ Ροαγιάλ’’\, ‘’Ο Ρατατούης’’)\, ο οποίος συνέθετε τη μ ουσική την ίδια στιγμή που γίνονταν το μοντάζ της ταινίας. «Υπήρξα ανέκαθε ν οπαδός της μουσικής του Μάικλ με ιδιαίτερη αγάπη για το soundtrackπου συ νέθεσε για το «Ψηλά στον Ουρανό». Χαίρομαι πολύ για αυτή μας την συνεργασί α»\, λέει ο σκηνοθέτης.\nΟ ίδιος ο Τζιακίνο δηλώνει πως η μουσική που έγρα ψε για το «Τζότζο» είναι η αγαπημένη του από τις δικές του δουλειές μέχρι σήμερα. «Είμαι περήφανος που είμαι κομμάτι μιας ταινίας που δεν φοβάται να πει την αλήθεια και σίγουρα θα αποτελέσει σημείο αναφοράς και θα συζητηθε ί πολύ»\, δηλώνει ο Τζιακίνο. «Η μουσική του Μάικλ πήγε την ταινία σε άλλο επίπεδο\, αύξησε καταλυτικά την συναισθηματική απήχηση και έδεσε μεταξύ τ ους μερικά πανέμορφα μουσικά θέματα»\, υποστηρίζει ο Γουαϊτίτι. «Χαίρομαι πολύ που δούλεψα μαζί του\, ήταν μια απίθανη συνεργασία».\nΟ Τζιακίνο εξηγ εί ότι ο Γουαϊτίτι δεν ήθελε μια κωμική μουσική επειδή από μόνη της η ταιν ία το διέθετε αυτό το στοιχείο. «Η έμπνευση μου για την μουσική της ταινία ς ήταν η αλλαγή της άποψης του Τζότζο για τον κόσμο»\, λέει ο ίδιος. «Το μ εγαλύτερο μέρος των συνθέσεων πηγάζει από τα συναισθήματα του Τζότζο και η βασική μελωδία υπάρχει σε όλη την διάρκεια της ταινίας αλλά παίζεται με δ ιαφορετικό τρόπο». \nΟ Γουαϊτίτι συνοψίζει: «Νομίζω πως τώρα είναι η κατάλ ληλή στιγμή να πούμε αυτή την ιστορία… διότι είναι μια από αυτές τις περιπ τώσεις που δεν πρέπει να αργήσεις για να πεις την ιστορία».\n\nΣτοιχεία γι α την ταινία:\n\n\n\n\nΣκηνοθεσία \n\n\nΤάικα Γουαϊτίτι\n\n\n\n\nΣενάριο \n\n\nΤάικα Γουαϊτίτι   \n\n\n\n\nΠαραγωγή\n\n\nΚάρθου Νιλ\, Τάικα Γουαϊτί τι\, Τσέλσι Γουινστάνλεϊ\n\n\n\n\nΗθοποιοί\n\n\nΡόμαν Γκρίφιν Ντέιβις\, Τό μασιν ΜακΚένζι\, Τάικα Γουαϊτίτι\, Ρέμπελ Γουίλσον\, Στίβεν Μέρτσαντ\, Άλφ ι Άλλεν\, Σαμ Ρόκγουελ\, Σκάρλετ Γιόχανσον  \n\n\n\n\nΦωτογραφία\n\n\nΜιχά ι Μαλαϊμάρε Τζ.\n\n\n\n\nΜοντάζ\n\n\nΤομ Ιγκλς\n\n\n\n\nΣχεδιασμός Παραγωγ ής\n\n\nΡα Βίνσεντ \n\n\n\n\nΜουσική\n\n\nΜάικλ Τζιακίνο\n\n\n\n\nΔιάρκεια \n\n\n108’\n\n\n\n\nΔιανομή\n\n\nΟDEON\n\n\n\n\nΕίδος\n\n\nΜαύρη κωμωδία\, δράμα\n\n\n\n\n\n http://www.tainiothiki.gr/el/aithouses/programma/event/ 68-jojo-rabbit-tzotzo DTSTART:20200223T150000Z DTEND:20200223T165000Z LOCATION:Αίθουσα Β (ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48\, 104 35\, ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ\, ΑΘΗΝΑ) SUMMARY:Jojo Rabbit - Τζότζο URL:http://www.tainiothiki.gr/el/aithouses/programma/event/68-jojo-rabbit-t zotzo END:VEVENT END:VCALENDAR