BEGIN:VCALENDAR VERSION:2.0 PRODID:-//http://www.tainiothiki.gr///NONSGML kigkonsult.se iCalcreator 2.10.15// METHOD:PUBLISH BEGIN:VEVENT UID:20260406T214328EEST-2319G6HHOb@http://www.tainiothiki.gr/ DTSTAMP:20260406T184328Z DESCRIPTION:ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ -Μαρία Λάλου | Προβολές\, περφόρμανς\, έκ θεση\nΤο Goethe-Institut Athen σε συνεργασία με τη State of Concept Athens \, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και το Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος σάς προσκα λεί στο πρόγραμμα Μηχανισμοί της Θέασης της Μαρίας Λάλου\, το οποίο περιλα μβάνει κινηματογραφικές προβολές\, περφόρμανς\, μια έκθεση και μια σκηνογρ αφημένη συζήτηση.\n Τα προσωπικά μας δεδομένα έχουν γίνει μέρος μιας συνεχ ούς και υπέρμετρης ροής πληροφοριών που ελέγχονται από αλγόριθμους. Το πώς η δύναμη του αλγόριθμου υπαγορεύει την καθημερινότητά μας είναι κάτι που όλοι βιώνουμε. Εκείνο που μας λείπει είναι η σαφήνεια για το πώς αυτό συμβ αίνει αδιάκοπα. Οι Μηχανισμοί της Θέασηςείναι μια σειρά εκδηλώσεων που περ ιλαμβάνουν κινηματογραφικές προβολές\, περφόρμανς\, μια έκθεση και μια σκη νογραφημένη συζήτηση. Στο σύνολό τους ξετυλίγουν το έργο της Μαρίας Λάλου για τον κινηματογραφικό μηχανισμό και την αλγοριθμική διακυβέρνηση του Cam era and the Mirror και μας προϊδεάζουν για το προσεχές κινηματογραφικό της πείραμα IMAGE INFINITE. Στη συνεχή της έρευνα και στα κείμενά της\, η Λάλ ου επανεξετάζει τη θέση του/της θεατή\, αμφισβητώντας το κύρος των ψηφιακώ ν εικόνων και τη διαμεσολάβηση των δεδομένων που ελέγχονται από αλγόριθμου ς σήμερα. Το πρόγραμμα των Μηχανισμών της Θέασης\, που θα πραγματοποιηθούν τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 2024 στο Goethe-Institut Athen\, στη St ate of Concept Athens και στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος στην Αθήνα\, παρουσι άζει ποικίλες συνιστώσες των εξερευνήσεων της Λάλου και δημιουργεί καινούρ για στοιχεία στο συνολικό σώμα του έργου της.—Rachael Rakes 2023\n\n\n\nΠΡ ΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 01/03\n\nΑΙΘΟΥΣΑ Β \n19. 00 &\; 20:00\nCamera and the Mirror\, της Μαρίας Λάλου (43')\nΗ Λάλου α νέλυσε το έργο τριών κεντρικών λευκών ανδρικών μορφών που άφησαν σημαντικό αποτύπωμα ως προς τον ρόλο του μηχανισμού της κάμερας στην κινηματογραφικ ή παραγωγή\, σχεδιάζοντας τον δικό της αργό φυσικό θάνατο ως artist-at-wor k\, και τη μετάλλαξή της σε έναν αλγόριθμο τριών στοιχείων\, ύστερα από δε καπέντε χρόνια παραγωγής έργων που ενσωματώνουν κινηματογραφικούς μηχανισμ ούς και την επιτήρηση ως εργαλεία της\, με αναφορές στον πολιτικό ρόλο του θεατή. Το πρώτο κεφάλαιο\, με τίτλο Virtual Presence βασίζεται στην πρώτη της ταινία που καταγράφηκε σε μονοπλάνο\, το The Dialogue. Η Λάλου εκτελε ί τη σταδιακή της μετάβαση σε ένα μη-ανθρώπινο ον\, σκηνοθετώντας την πτώσ η της στο σκοτάδι μιας μαύρης οθόνης\, εξακολουθώντας ωστόσο να αρθρώνει τ ις σκέψεις της σχετικά με τους λόγους αντικατάστασης της δουλειάς της από έναν αλγόριθμο τριών στοιχείων και εστίασης στην προστασία δεδομένων του θ εατή. Με κεντρικό θέμα τη δύναμη της μηχανής εκμάθησης\, παρουσιάζει τη δι αδικασία απόσπασης του θεατή ως φυσικής ανθρώπινης μονάδας από το ζωντανό δρώμενο και του καλλιτέχνη από τον ρόλο του χειριστή των μηχανισμών θέασης στην καλλιτεχνική παραγωγή. Τα επόμενα κεφάλαια περνούν το νήμα της αφήγη σης μέσα από τη βάση τριών σημαντικών έργων της ιστορίας του κινηματογράφο υ: Parallel I-IV (2008-12)\, Salaam Cinema (1995) και Le Mépris (1963)\, μ αζί με τα όσα γράφει ο Vilém Flusser σχετικά με τις λειτουργίες του μηχανι σμού στο βιβλίο Post-History. Δημιουργώντας έναν κατάλογο από κάμερες οι ο ποίες καταδεικνύουν τις ιδέες πίσω από το μέσο παραγωγής τους και μελετώντ ας προσεκτικά την ευρηματικότητα κάθε ταινίας\, η εικαστικός και πειραματι κή σκηνοθέτιδα φτιάχνει ένα εγχειρίδιο οδηγιών για την απελευθέρωση από τη ν αλγοριθμική διακυβέρνηση όπου η σχέση μεταξύ κάμερας\, θεατή και ηθοποιο ύ\, υποκειμένου και αντικειμένου τίθεται στο προσκήνιο και αποσταθεροποιεί ται.\n\nΑΙΘΟΥΣΑ Α \n21.00 \nCamera Actors\, της Μαρίας Λάλου (2018) 13’19’ ’\n\nΔημιουργώντας έναν κατάλογο από κάμερες οι οποίες καταδεικνύουν τις ι δέες πίσω από το μέσο παραγωγής τους\, η Λάλου χρησιμοποιεί τη λειτουργία καθεμιάς από αυτές τις συσκευές που επιλέγει ως πρωταγωνιστές. Ένα συνδεδε μένο σύστημα σκέψεων ανάμεσα στον ρόλο κάθε κάμερας υποστηρίζει την τρέχου σα κινηματογραφική μας εμπειρία\, με τους βάσει σεναρίου πρωταγωνιστικούς ρόλους να έρχονται αντιμέτωποι με την κινηματογραφική βιομηχανία και τον μ ηχανισμό της όπως μαρτυρείται στην κριτικό επισκόπηση της βιομηχανίας που παρουσιάζεται στο Le Mépris του Godard. Έτσι\, το Camera Actors είναι ένα δοκίμιο που αποδομεί την πολυπλοκότητα της σεναριακής αντιμετώπισης δημιου ργίας της αφηγηματικής εικόνας και της θεσμοποίησής της\, με αφετηρία την κριτική θεώρηση που βλέπουμε στο Le Mépris.\nΠεριφρόνηση | Le Mépris\, του Jean-Luc Godard (1963) 102’\nΟ Πoλ Ζαβάλ\, νεαρός Γάλλος συγγραφέας θεατρ ικών έργων που έχει γνωρίσει εμπορική επιτυχία στη Ρώμη\, δέχεται μια πρότ αση από τον άξεστο Αμερικανό παραγωγό Τζέρεμι Πρoκός να ξαναδουλέψει το σε νάριο για την κινηματογραφική μεταφορά της Οδύσσειας την οποία θα γυρίσει ο Γερμανός σκηνοθέτης Φριτς Λανγκ. Η Περιφρόνηση (γαλλικός τίτλος: Le Mépr is) είναι γαλλική δραματική ταινία του Νέου Κύματος\, η οποία κυκλοφόρησε το 1963\, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Jean-Luc Godard\, βασισμένη στην ο μώνυμη ιταλική νουβέλα του Alberto Moravia Il disprezzo (1954). Η ταινία γ υρίστηκε στην Ιταλία\, όπου τοποθετείται και η πλοκή της\, και συγκεκριμέν α στα στούντιο της Τσινετσιτά στη Ρώμη και στην Κάζα Μαλαπάρτε στο Κάπρι. Σε μια κεντρική σεκάνς\, οι χαρακτήρες που υποδύονται ο Μισέλ Πικολί και η Μπριζίτ Μπαρντό περιφέρονται στο διαμέρισμά τους πότε καβγαδίζοντας\, πότ ε φιλιώνοντας. Ο Godard γύρισε τη σκηνή ως μια εκτεταμένη σειρά από πλάνα με κάμερα σε ράγες\, φυσικό φωτισμό και σχεδόν σε πραγματικό χρόνο. \nΗ εκ δήλωση πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη State of Concept Athens\, το G oethe-Institut Athen\, την Ταινιοθήκη της Ελλάδος και το Γαλλικό Ινστιτούτ ο Ελλάδος.\n\nΦΟΥΑΓΕ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗΣ\nΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ -Μαρία Λάλου\nΤο έ ργο Μηχανισμοί της Θέασης ‒ διαγραμματικά σχέδια παρουσιάζει την εμβριθή ε ρευνητική εργασία και το σκεπτικό της Λάλου μαζί με την αμφίδρομη σχέση με ταξύ θεωρίας και αισθητικών αναφορών. Ό\,τι βλέπουμε στα σχέδια μεταφέρετα ι στην εγκατάστασή της και τα φιλμικά έργα της και αντιστρόφως. Έτσι αυτό που πρωτύτερα θεωρούσε σκίτσο έχει εξελιχθεί στην παραγωγή διαγραμματικών σχεδίων με νόημα\, τα οποία πραγματεύονται τη σκιαγράφηση ιδεών\, την εικο νογράφηση σεναρίων\, τη μουσική επένδυση και συχνά αποτελούν μέρος των ίδι ων των έργων\, όπως βλέπουμε στο Camera Actors\, μέρος της τετραλογίας Cam era and the Mirror.\n\nΜΟΥΣΕΙΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ\nΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ -Μαρί α Λάλου\nImage Infinite\, της Μαρίας Λάλου\nIMAGE INFINITE\, της Μαρίας Λά λου\nΤα έργα που παρουσιάζονται στον χώρο του μουσείου δίνουν μια πρώτη ει κόνα του φιλμικού πειράματος το οποίο βασίζεται σε περφόρμανς βασισμένη σε σενάριο και καταγεγραμμένη ζωντανά και μια καλλιτεχνική έρευνα για ένα εγ χειρίδιο οδηγιών αντίστασης ενάντια στην αλγοριθμική διακυβέρνηση. Το έργο συνδυάζει τον χώρο της generative art\, την ιστορία της κινηματογραφικής παραγωγής\, τον κυβερνοχώρο και τον «λευκό κύβο» των αιθουσών τέχνης. Με τ ις κάμερες να πρωταγωνιστούν στην εγκατάσταση και στο κινηματογραφικό πλατ ό\, οι άνθρωποι εκτελούν τις οδηγίες ενός αλγόριθμου Τεχνητής Νοημοσύνης\, με κεντρικά ερωτήματα το «Πώς μπορεί μια εικόνα να έχει ατέρμονα όρια\;» και το «Πώς μπορεί να αλλάξει η αλγοριθμική διακυβέρνηση με βάση την ιδέα του Flusser ότι μόνο τα δυσλειτουργικά προγράμματα επιτρέπουν την ελευθερί α\;».\n \nIMAGE INFINITE – Silver-Cine\, της Μαρία Λάλου (2021) 7’17’’ – σ ε λούπα\nΤο Silver-Cine βασίζεται σε μια συγκεκριμένη σκηνή του Le Mépris\ , αυτήν στον κινηματογράφο Silver Cine\, όπου όλοι οι χαρακτήρες δίνουν πα ράσταση αποδεικνύοντας την ύπαρξη του θεατή τους και πιθανόν απευθύνοντας τις ατάκες τους στον σκηνοθέτη τους. Η σκηνή στο Silver Cine είναι ένα ουσ ιαστικό μέρος της ταινίας\, στο οποίο παρουσιάζονται οι εις τριπλούν ειρων ικές σχέσεις\, συμπεριλαμβάνοντας το μπρεχτικό σπάσιμο του «τέταρτου τοίχο υ» εντός του κινηματογραφικού οικοδομήματος\, και την παρουσία του Godard στη σκηνοθεσία του κινηματογραφικού διαλόγου με τους χαρακτήρες του στον ρ όλο του αναμενόμενου έργου\, τον δημοσιογράφο να αντικατοπτρίζει την περσό να του. Μια από τις πιο σημαντικές σκηνές για να μελετήσει κανείς την αποδ όμηση του κινηματογραφικού σεναρίου. \n \nIMAGE INFINITE – Casa in Rome\, της Μαρία Λάλου (2021) 5’34’’ – σε λούπα\nΤο Casa In Rome παρουσιάζει τη μ ελέτη που έκανε η Λάλου με θέμα το Parallel IV του Harun Farocki\, με βάση την ιδέα της να διαμορφώσει την έννοια του χώρου στη δικτυωμένη πραγματικ ότητα\, στον παιχνιδιοποιημένο κινηματογραφικό χρόνο\, σε συνδυασμό με την επιρροή της πραγματικότητας του παιχνιδιού μεγαλώνοντας στη γενιά του Pac Man. Μια σειρά από τοίχοι στην τρισδιάστατη μορφή ενός τοίχου από το PacMa n χορογραφούν την ιδέα του Άπειρου. Ένας αλγόριθμος επιτρέπει ένα σύνολο ο δηγιών προς τους Human Agents που βοηθούν τη σκηνοθέτιδα να περάσει σημειώ σεις στους Camera Actors. Η σκηνή βασίζεται στην καταγεγραμμένη σκηνή του Le Mépris όπου ο Πολ και η Καμίλ περιφέρονται στο διαμέρισμά τους και έχου ν μια διαφωνία πάνω στο θέμα του έρωτα. \n \n\n\n-Είσοδος στην εκδήλωση ΜΗ ΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ -Μαρία Λάλου στην Αίθουσα Α την Παρασκευή 01/03: 5 ευρ ώ (γενική είσοδος). Οι προβολές στην Αίθουσα Β και η έκθεση έχουν ελεύθερη είσοδο. \n  http://www.tainiothiki.gr/el/aithouses/programma/event/1329-m ixanismoi-tis-theasis-maria-lalou-provoles-performans-ekthesi DTSTART;VALUE=DATE:20240301 LOCATION:Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Κανάρη 1) SUMMARY:ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΑΣΗΣ - Μαρία Λάλου | Προβολές\, περφόρμανς\, έκθεσ η URL:http://www.tainiothiki.gr/el/aithouses/programma/event/1329-mixanismoi- tis-theasis-maria-lalou-provoles-performans-ekthesi END:VEVENT END:VCALENDAR